ADİL SAVAŞ DOKTRİNİ
Modern dünyanın referans kabul ettiği ve Cenevre Konvansiyonu ve BM Sözleşmesi gibi metinlere esaslık yapan Adil Savaş Doktrini 5. yüzyılın ilk çeyreğinde St . Augustine tarafından ortaya atılmış, daha sonra Thomas Aquinas (1225-1274), Francisco de Vitoria (1492-1546), Francisco Suarez (1548-1617), Hugo Grotius (1583-1645) ve Emerich de Vattel (1714-67) gibi isimlerin çalışmalarıyla şekillendirilmiştir. Doktrin bir savaşın başlatılmasını meşru kılan sebepleri (Jus ad Bellum) ve savaş sırasında gözetilmesi gereken kuralları (Jus in Bello ) şöyle sıralamaktadır:
JUS AD BELLUM (BİR SAVAŞA DAHİL OLMANIN ŞARTLARI)
Haklı Gerekçe: Savaş, ancak, bütün insanların temel haklarına yönelik kitlesel bir şiddetin mevcudiyeti durumunda ve bu şiddeti ortadan kaldırmak için başlatılabilir.
Meşru otorite: Sadece meşru olarak tesis edilmiş bir siyasi otorite savaş ilan edebilir veya savaşa katılabilir.
Haklı Maksat: Kuvvet kullanılması için sebebin haklı olması yetmez, maksadın da haklı olması gerekir.
Son Çare : Kuvvet, ancak, bütün barışçı alternatifler denendikten sonra kullanılabilir.
İzafi Adalet: Tashih edilecek yanlış, harbe tutuşmayı haklı kılacak derecede bir kıymeti haiz olmalıdır.
Başarı İhtimali: Taraflardan hiçbirinin başarılı olamayacağı bir savaş abestir.
Orantılılık: Savaş`tan elde edilecek başarı, muhtemel bütün tahribata değer olmalıdır.
JUS İN BELLO (SAVAŞ SIRASINDA GÖZETİLECEK KURALLAR)
Orantılılık: Saldırıya verilecek cevap, saldırının tahribatını aşmamalıdır. Ayrım Gözetme: Savaşmayan unsurlar hücumun hedefi olmamalıdır.