Masonlar.org - Harici Forumu
Diger => Diger Konular => Konuyu başlatan: midyad - Eylül 21, 2026, 11:34:05 ös
-
Insanin kendisiyle bas basa kaldigi bazi geceler vardir.
Etraf sessizdir.
Telefoon bir kenardadir. Dizustu bilgisayar ya da masaustu ekrani baska bir kosede sessizce bekliyordur. Gunun telasi sona ermistir. Kimse bizden birsey istemiyordur.
Ve tam da o anda, butun gun uzak durmayi basardigimiz dusunceler gelip yanimiza oturur.
Onlara bakip el uzatabiliriz.
Ya da akilli cihazlarimiza yeniden sarilabiliriz.
Bir seyler okuruz.
Bir foruma gireriz.
Bir videodan digerine geceriz.
Bir reels...
Sonra bir tane daha...
Derken saat ilerler.
Zaman hic umursamadan akip gider.
Ve gece ritueli baslar:
Uyumadan once kendimizden biraz daha uzaklasmak.
Oysa bazen butun bnlarin arkasinda, gormek istemedigimiz bir sey vardir.
Gecmiste soyledigimiz bir soz...
Birine karsi haksiz davrandigimiz bir an...
Icimizde hala tasidigimiz bir kirginlik...
kimseye itiraf edemedigimiz bir kiskanclik...
Belki de yillardir kendimize bile soylemek istemedigimiz bir korku.
Bunlar sessizligi bekler.
Biz sustugumuzda konusmaya baslarlar.
Iste insanin kendisiyle gercek karsilasmasi cogu zaman boyle baslar.
Sessizlikte.
Kacacak yer kalmadiginda.
Ve insan o an sunu fark eder:
Kendimizden ne kadar uzaklasmaya calisirsak calisalim, eninde sonunda yine kendimize donuyoruz.
...