Masonlukta “soruşturma” ya da bizim deyimimizle tahkikat, bir sınav değildir. Aday adayının kim olduğuna, hayatını nasıl yaşadığına ve çevresinde nasıl tanındığına bakılır. Masonluk; ahlaklı, dürüst, güvenilir, vicdan sahibi ve topluma fayda sağlamayı ilke edinmiş bireylerin bir araya geldiği bir topluluktur. Bu nedenle, içeriye girecek her kişi, mevcut kardeşlerin rızasıyla kabul edilir.

Bu süreçte yalnızca belgeler değil, karakter değerlendirilir. Çünkü Masonluk’ta her kardeş, diğerinin onurundan da sorumludur. Bir kardeşin dahi içten bir olumsuz görüşü, adayın seçilmemesi için yeterlidir. Bu, dışlayıcı bir tutumdan değil, içsel bütünlüğü koruma arzusundan doğar.

Bir adayın reddedilmesi, onun kötü biri olduğu anlamına gelmez. Bazen zaman, çevre, niyet veya içsel olgunluk bakımından henüz hazır olmadığı düşünülür. Masonlukta kapılar ebediyen kapatılmaz, ancak ilk başvuruda alınan ret; içsel sebeplerin derinliğine duyulan saygıdan ötürü genellikle tekrar başvuruya izin verilmemesiyle sonuçlanır. Bu durum, hem adayın hem de locanın huzurunu koruma refleksidir.

Masonluk, bireyin sadece “girmek istemesiyle” değil, “hazır bulunmasıyla” mümkün olur. Her şey doğru vakitte olgunlaşır.

      Sayın midyad'ın bu güzel paylaşımını zevkle okudum. Öncelikle kendisine teşekkür ederim. "Heykel " aşığı biri olarak gezdiğim her yerde heykelleri merakla incelerim. Özellikle "Orta Çağ" heykellerini hayranlıkla izlerim.
      Bu yaz bir "Balkan Turu" yaptım. Çok güzel bir gezi oldu. Çok beğendiğim heykellerin yanısıra beğenmediğim ve hatta lüzumsuz gördüğüm bir heykel furyasina tanık oldum. Kuzey Makedonya gezimiz, Üsküp şehrine gittiğimizde tüm şehrin heykellerin doldurulduğunu, bir köprü üzerinde yirmi heykel dikildiğini, adım başı dikilen bu heykellerin hiç birinde sanat olarak öne çıkacak bir şey ne yazık ki göremedim. Yüzlerce Heykel, hemen hemen hepsi aynı elden fabrikasyon gibi çıkıp dikilmisler. Yani sanat olarak incelemek bile istemiyor insan.
       Gerçekten çok anlamsız ve gereksiz bulmuştum bu kadar çok heykeli.
       Saygilar-sevgiler.

Mükemmel  bir yazı;  elinize sağlık...

Saygılar

Son donemde Hur ve Kabul Edilmis Masonlar Buyuk Locasi' nin sosyal medya hesaplarinda, "Turkcenin dunya genelinde Masonluk dili olarak yukselmesi" yonunde aciklamalar dikkat cekiyor. Bu aciklamalarda, Moskova'da Turkce calisan bir locanin kuruldugu bilgisi de paylasildi. ( Not: Baska ulkelerde de Turkce calisan localar bulunmaktadir.)

Peki, evrensel bir yapiya sahip olan Masonlukta ulusal dil vurgusu neyi amacliyor?

Turkce calisan localar, uyelerin ogretiyi daha kolay anlamasini saglayabalir ve diaspora uyeleri icin aidiyet duygusu yaratabilir. Ayni zamanda, asiri yerellesme, Masonlugun evrensel kardeslik ilkesini dengede tutma ihtiyacini dogurabilir.

Bu yazi elestiriden cok, Turkce calisan localarin Masonlugun evrensel yapisi icindeki yerini anlamaya yonelik bir sorgulamadir.

Bu tur localar Masonlugun evrenselligiyle uyumlu mu, yoksa yerellesmenin getirdigi riskler mi agir basiyor?     

https://dogugazetesicom.teimg.com/crop/1280x720/dogugazetesi-com/uploads/2025/06/voynich-el-yazmasi-1.jpg


İnsanlık tarihi, çağlar boyunca çözülemeyen sırlar ve akıllara durgunluk veren gizemlerle dolu. Ancak hiçbiri, içeriğiyle olduğu kadar varlığıyla da yüzyıllardır bilim insanlarını ve şifre kırıcıları dehşete düşüren Voynich El Yazması kadar kalıcı bir merak uyandırmadı. Yaklaşık 500 yıldır kimsenin anlayamadığı bu esrarengiz kitap, içerisinde barındırdığı tamamen bilinmeyen bir alfabeyle yazılmış metinleri ve akıl almaz, tuhaf illüstrasyonlarıyla dünya genelinde büyük bir bilmece olarak kabul ediliyor. Bu kitap, asırlardır çözülmeyi bekleyen bir kod mu, kayıp bir dilin son kalıntısı mı, yoksa tarihin en büyük aldatmacalarından biri mi? İşte bu sorular, onu günümüzün en büyük entelektüel meydan okumalarından biri yapıyor.
Yüzyıllardır kâbus gibi kütüphaneleri, kod kırıcıları ve tarihçileri meşgul eden bir muamma: Voynich El Yazması. Yaklaşık 500 yıldır çözülemeyen bu gizemli kitap, içeriğiyle olduğu kadar varlığıyla da bilim dünyasında ve kamuoyunda büyük bir merak uyandırmaya devam ediyor.

Bilinmeyen Bir Dilde, Tuhaf Çizimlerle Dolu

https://dogugazetesicom.teimg.com/dogugazetesi-com/uploads/2025/06/voynich-el-yazmasi-kitap.jpg

İlk olarak 1912 yılında İtalyan koleksiyoncu Wilfrid Voynich tarafından Roma yakınlarındaki bir Cizvit kolejinde bulunan bu el yazması, tahmini olarak 15. yüzyılın başlarına tarihleniyor. Kitap, 240 sayfadan oluşuyor ve bilinmeyen bir alfabe ile yazılmış metinler ile bitkiler, kozmolojik şemalar, eczacılık çizimleri ve çıplak kadın figürleri gibi garip ve anlaşılmaz illüstrasyonlarla dolu. En çarpıcı yanı ise, yazıldığı dilin veya alfabenin bugüne kadar hiçbir dilde veya yazım sisteminde bulunmaması.

Şifre Çözücülerin Kabusu: Hiç Kimse Başarılı Olamadı

Şifre Çözücülerin Kabusu: Hiç Kimse Başarılı Olamadı
Voynich El Yazması'nın gizemi, dünyanın en parlak beyinlerini ve şifre çözücülerini kendine çekmiştir. İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon kodlarını çözen Amerikalı kriptologlar ve hatta günümüzün yapay zeka algoritmaları bile bu yazmanın sırrını çözmekte başarısız olmuştur. Metinler, rastgele harf dizilerinden ziyade belirli bir yapıya sahip gibi görünse de, anlamlı hiçbir kalıp tespit edilememiştir.


Ortaya atılan teoriler arasında şunlar bulunuyor:

Bilinmeyen bir dil: Günümüze ulaşmamış veya dünyadan izole kalmış bir dilin son örneği olabilir.
Karmaşık bir şifre: Belki de özel bir kodlama sistemiyle yazılmış, çözülmeyi bekleyen bir mesaj içeriyor.
Sahtekarlık (hoax): Bazı uzmanlar, kitaptaki metnin anlamsız olduğunu ve sadece bir aldatmaca olduğunu düşünüyor.
Şizofrenik bir yazarın eseri: Akıl sağlığı sorunları olan birinin hayal ürünleri de olabilir.
Uzaylı bir dil: En fantastik teorilerden biri ise, bu yazmanın dünya dışı bir kökene sahip olması.
Yale Üniversitesi Kütüphanesi'nde Korunuyor
Günümüzde Yale Üniversitesi'nin Beinecke Nadir Kitaplar ve El Yazmaları Kütüphanesi'nde titizlikle korunan Voynich El Yazması, bilimsel araştırmaların yanı sıra popüler kültürde de geniş yer bulmaya devam ediyor. Hakkında belgeseller çekiliyor, kitaplar yazılıyor ve internette sayısız tartışma dönüyor.

Her ne kadar teknoloji ilerlese ve algoritmalar karmaşık verileri çözebilse de, Voynich El Yazması 500 yıldır sessizliğini koruyarak insan zekasına meydan okumaya devam ediyor. Bu esrarengiz kitap, belki de bir gün sırrını açıklayacak, belki de sonsuza dek insanlığın çözemediği en büyük gizemlerden biri olarak kalacak.

Muhabir: Sümeyra İçer ' ALINTI

SAYGILAR ...