Gerçekler ve inançlar

[nietzsche]

" İnançlar hakikat düşmanları olarak, yalanlardan daha tehlikelidir." der nietzsche.  İnsan bazen inancına o kadar aptalca bağlanır ki gerçek ona kadife sesiyle var olandan bahseder onu anlatmaya çalışır gösterir fakat kör inançlı olan bütün bu hareketleri "bana nanik yapıyor" diye yorumlayıp başlar muhalefete.  Hatta inancını kaybetse bile onu savunmaya devam eder. Bu bir alışkanlıkmıdır, suni muhalefet yapmakmıdır, kendini farklı gösterme çabasımıdır kim bilir?

Peki biz kendimizi nerde görüyoruz dev aynasında mı? Yoksa mütevaziliğimiz saflımıza mı dönüştü? Ya da ne övgü ne sövgü isterim diyip cool havalarında takılmaya çalışan ama içi içini yiyen misiniz? İnançlarınız uğruna gerçeği görüp yine de ona inanmamazlık edermisiniz?