Bütün gerçekliğiyle koca bir yalan: ÖLÜM

[enelsır]

  Biz her şeye birlik de başladık.Benim ticaret konusun da bildiğim sadece bakkaldan sakız satın almakken O bana bir geminin bile satılabileceğini öğretti.
  Hatta öyleki ticaretin, sadece birinin elinde bulunan malı alıp  o mala ihtiyacı olan başka birine satmak olmadığını.İyi bir tüccarın aynı zaman da müşterilerinin eğilimlerini çok iyi gözleyip o nun ileri de ihtiyaç duyabileceği şeyleri bile önceden ön görmesi gerektiğini,ticaret de birincive tek kuralın dürüst olmak olduğunu,dürüstçe kazanılan bir kuruşun insanları aldatarak kazanılacak bir trilyondan bile deyerli olduğunu,hepsini,hepsini bana O aşıladı.
   Bu gün otuzüç yaşımın bütün acemiliği ile itiraf ederim ki sahip olduklarımın yarısı benim azimve çalışkanlığım sayesin de ise,diyer yarısı da O'nun yol göstericiliği,ağabeyliği,yoldaşlığı sayesindedir.
   O'nu, çok sevgili ortağım.ağebeyim,öğretmenimi iki ay önce kaybettim.Bu ani ve büyük kayıp beni ölümü çok derin ve bütün çıplaklığı ile düşünmeye sevk etti.Zira O öldükten sonra bile hem ortaklık yaptığımız iş hem de paylaştığımız diyer konular hakkın da ön görüleri hep doğru çıkmak da.Bunun yıllar içerisin de kazanılacak bir tecrübe olacağını biliyorum fakat O'nu ve benim anlatmak istediğimi daha iyi anlayabilmeniz için bir olayı paylaşmak isterim.
   Ölümünün üzerinden henüz bir ay geçmişti.Bir gün sahibi olduğumuz işletmeye geldiğim de sekreter hanımefendi ziyaretçilerim olduğunu beni beklediklerini söyledi.Hemen her gün, iş yaptığımız firmaların yetkilileriyle görüşme yapmaya alışmış olan ben yine rutin bir müşteri ziyareti olduğunu düşünerek o üzgün günlerin dalgınlığıyla kim olduklarını bile sormadan ofisime daldım.Fakat yıllardır kullandığım ofis gitmiş yerine san ki çiçek bahçesi gelmişti.Orta yaşlı bir bey ve yedi sekiz kişilik, altı yedi yaşların da bir çocuk grubu beni bekliyordu.O kadar güzel gülüyorlardı ki bir an sadece gülüşlerine odaklanıp kaldım.Hepsi gülerek bana bakıyorlardı.Ben ise şaşkın bir halde ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.Çocukların yanındaki beyefendi kendini tanıttı.Kendisi bu yıl eğitime başlayan bir okulun müdürüydü,yanındakiler de o okulda öğrenci idiler.Bu yıl ilk 23 nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk bayramlarını kutlayacaklardı.Beni de onur konuğu olarak kutlamalara çağırıyorlardı.Şaşkındım sebebini müdür bey anlattı.Sevgili ortağım sağlığın da bir okul yaptırmıştı.Üstelik bunu arasından su sızmadığı bana bile hissettirmeden başarmıştı.Müdür bey bugün bayram dolayısı ile yapılacak kutlama da bulunmamı rica ediyordu.Hiç düşünmeden kabul ettim.Sevgili ortağımın eşini de alıp gittim.Bu gün çok güzel ve onurlu bir gün yaşadık.

   Bunları şunu için paylaştım.BütüN gerçekliğine rağmen ölüm koca bir yalandır.Ölümden korkmak çok mantıksızdır.Asıl korkulması gereken doğum ve yaşamdır.Çünkü iyi yaşayan iyi insanlar için, ölüm bir son deyil,olsa olsa bir başlangıçtır.Ben bunu bu gün bizzat yaşayarak canlı bir şekil de gördüm.Ortağım okulda ki çocukların kahkahaların da yaşıyordu.


       Bütün çoçukların bayramı kutlu olsun.Saygılarımla

[NOSAM33]

ALLAH ortağınıza Rahmet etsin, böyle insanların bu toplumda var olduğunu gördükçe MÜESSİR MEDENİYET hedefimize mutlaka varacağımıza inancım kaybolmuyor .Ne mutlu; bu insanları büyüten ve yetiştiren İnsan gibi İnsan evlatlarına.  Saygılarımla tekrar başınız ve başımız sağolsun.