YAZIK OLDU SÜLEYMAN EFENDİYE

[İNSAN]

YAZIK OLDU SÜLEYMAN EFENDİYE

I

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar;
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah'ın adını,
Günahkar da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendi'ye


II

Mesele falan değildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
Uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duyarlarsa öldüğünü alacaklılar
Haklarını helâl ederler elbet.
Alacağına gelince...
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.


III

Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzgar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigâr.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yazısıyla:
"Ölüm Allah'ın emri,
Ayrılık olmasaydı."

Orhan Veli Kanık

Not : Şiirin asıl adı, bendeki 1952 tarihli Varlık Yayınlarında Kitabe-i Seng-i Mezar diye geçmektedir. Fakat bazı kaynaklarda da Yazık Oldu Süleyman Efendiye diye geçebilmektedir. Ben de daha anlaşılır olsun diye ikinci ismi tercih ettim. Yani,şiirin asıl adı o değildir.