Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi...

[Dino]

NE ÇIKAR ATEŞBÖCEĞİ SANSALAR BİZİ…
 
Düşünüyorum da,
Sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek...
Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,
Naif yönlerimizin keşfedilmesi,
Cesaretsizliğimizin anlaşılması,
Korkularımızın paylaşılması,
Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti… Kabuklarımızın altında kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız ve ne kadar güçlü korunuyoruz kalkanlarımızın ardında hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden deniz minareleri, midyeler, kirpiler ve kaplumbağalar gibi.
Sahi koruyor mu bizi çatlamamış sert kabuk?
Kimse incitemiyor mu duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?
Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize?
Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor mu gerçek kimliğimizi?
Duygularımızı bastırıyor, el ele tutuşmamızı engelliyor mu?
Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak… Ne çıkar ateşböceği sansalar beni?
Belki…
En hoyrat yürek bile ateşböceğinin o uçucu, masum, sevimli çocuksuluğuna el kaldırmaya kıyamaz?
Güçlü kapıların arkasına kilitlemesem kendimi, korkaklığımı, sevgi isteğimi, en insani yönlerimi kayıtsızca sunabilsem……… Oysa bir görebilsek bunu, kalmadı böyle insanlar demesek, güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak, kırılmaktan korkmasak yaralansak ne olur bir darbe daha alsak, yeniden açsak kendimizi, atabilsek kabuğu, denesek risk alsak, yanılsak fark etmez... Tekrar, tekrar bıkmadan denesek ve kucaklaşsak yeniden… Tıpkı eskisi gibi..Ne olduğunu anlayamadığımız o 15 yıldan öncesi gibi. O zaman fark edeceğiz ne kadar özlediğimizi birbirimizi neler biriktirdiğimizi, kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi… Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa vakit az paylaşmak, sarılmak için. Yaşadığımız coğrafya zor, şartları ağır, yüreği daha fazla küstürmemek lazım sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan ve koşullar bir türlü düzelmeyen sevgiye çok ihtiyacımız var… Ufukta kara bir kış görünüyor… Ancak birbirimize sokularak atlatırız o günleri… Kırın o sert, o ağır kabuklarınızı kurtulun bu yükten… Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize, yalnızlığa mahkûm ediyor bizleri hem… Hepimiz bir yıldızız… Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi…
 
Şiir: Rabindranath TAGORE (1861-1941)
Çeviri: Bülent ECEVİT