Ateizm ve Felsefe

[rigormortis]

İki kişilik bir münazaraya dönüştü ancak ben bundan keyif almıyor değilim Sayın Ceycet, elbette başka katılımcıların olması da beni mutlu eder.

İnsan beyni somutlaştırabildiği şeyleri daha net algılar ve anlar, Tanrıyı imgelemede ben sizin gördüğünüz kadar büyük bir kaos göremiyorum. İmgelere dönüştürmek yerine sezgilerle algılanması gereken bir Tanrı ancak insandan uzaklaşan bir Tanrıdır. Herkes Tanrıyı gözünde farklı canlandırdığında neden kıskansın ki komşusunu?

İstedikleri olmadığı için, komşusu ondan daha güzel bir hayat sürdürdüğü için mi kıskanacak bir başkasının tanrısını?

Öyleyse bırakın kıskansın, bırakın aldatsın tanrısını, bu şekilde öğrenecektir, kaybederek terkederek öğrenecektir.

Kime aşık olabilir bir insan; Bir başka insana mı? Sanmıyorum, aşık olduğunuz şeye yalan söyleyemezsiniz, onu terkedemezsiniz ve onu aldatamazsınız tıpkı bir ideoloji gibi, bir fikir gibi ya da bir Tanrı gibi...

Demek ki sizin vakanızda vuku bulan bir aşk hikayesi değil Sayın Ceycet...

Şu halde ben sizin yarım bıraktığınız "inkar edersiniz onu...Sonra savaşırsınız ve sonra kaybedersiniz" bir atasözünü tamamlayayım; Önce tanımamazlıktan gelirler, sonra sizi kullanmaya çalışırlar sonra sizinle savaşırlar ve sonra sizi kaybederler, beklemeyi bilenler için hayat bundan ibaret işte ilahi adaletin manifestosu.

Sözün tamamını ya da sizin paylaştığınız kadarını Tanrı imgesine veya sezgisine uyarlayalım;

Eğer var ise, Ben Tanrıyı kullanıyor muyum? Evet çıldırmamak için ya da huzurlu uyumak için.

Tanrı beni kullanıyor mu? Belki evet belki hayır.

Ben Tanrıyla savaşıyor muyum? ikincilikte bir derecedir savaş iki kişilikte olsa Memnuniyetle evet

Ve sonra kaybedersiniz;

İşte sayın Ceycet ağzınıza sağlık bende onu diyorum bırakın kaybedelim, varlığını reddedelim ki, bulunması gerekiyorsa arayalım. Eğer birşeyi arıyorsak onu kaybetmemiz gerekmez mi?

Belkide yanlış anlamışımdır, Sayın Ceycet bireyin kaybedeceğine acı çekeceğine değinmek istemiştir ki o halde cevabım şu olacaktır;

"Yanan bir sigaraya benzer ömrüm,
Güç işte burada, beni öldüren zehir iki parmağımın arasında
Tatlı, tatlı çekerim benliğime
Ve sonunda anlayacağım hayatın anlamını
Közü yaktığında, dudaklarımla, izmariti
Hayat acılardan keyif almaktır."

Herhalde kimse bana mazoşist demez.

Saygılarımla...

[ceycet]

Kimse demez merak etmeyin;zira acı gelişimin mihenk taşıdır.Acısız değişim olmaz.

Sorularınızı yanıtları,sizde yani düşüncelerinizde,yazdıklarınızda mevcut.

Aşık olabileceğiniz olgu,sizin için "Tek"olmalıdır,doğru mu?

Tanrı imgelemelerinin farklı olmasında değil,kaos herkesin birbirlerinin farkında olarak özgün Tanrı'larının olmasında ve herkesin bunun idrakinde olmasındadır.

Bırakın kaybederek arasın Tanrı'sını diyorsunuz.Henüz bulamayan için Tanrı yitiktir zaten;bulduktan sonra onu terketmek tercihtir.Bu tercihi benimseyenler,kısa zamanda geri dönecektir."Tövbe"müessesesi bunun için vardır.

Benim vakamdakine aşk denebilir mi bilemiyorum.Bunu anlayabilmem için,ya ikinci aşkıda yaşayıp karşılaştırmam,yada maşuka vuslat olup "O"na sormam gerekir.Henüz tebessümün dışında bir yanıt alamadım.Alırsam da ebediyen susarım,sanırım.

İlahi adaletin manifestosu:Önce tanımamazlıktan gelirler,sonra sizi kullanmak isterler,sonra kızarlar,sonra savaşırlar,sonra kaybederler...şeklinde olacaktı sanıyorum.

Tanrı'yı kullanarak huzur bulduğunuza inanıyorsanız,Tanrı için bir sakınca yoktur;"O"kendisini severek kullandıracaktır size...Yeter ki,samimi olun.

Kaybedeceğiniz Tanrı değil,siz ve sizin sahiplendikleriniz,değerleriniz olacaktır.O sıradada siz tam da Tanrı'nın sırtında olacaksınız."O"sizin,"O"nun yanında olmanızı istediği halde...


Sevgiler

[rigormortis]

Pekala Sayın Ceycet,


Halen kafamda bir başka soru işareti de var bana öyle geliyor ki sizin Tanrı inancında ki kriteriniz ermiş, derviş, tasavvuf erbabı ... vs ya da birazdaha çıtayı indrirsek aydınlanma yoluna girmiş kişileri kapsamakta yanılıyor muyum? Aslında bu soru kişisel bir soru olduğu için bunu yanıtlamanızı beklemiyorum çünkü biz burda genel bir konu üzerinde münazara ve teatride bulunmaktayız.

Yukarıda tüm tartıştıklarımız, tüm soru ve cevaplarımız ışığında (zaman zaman forumda ayrıntılı olarak açıklanmış konuların özetine değindik tabi);
Tanrıyı tanımlamadık zaten tanımlanabilecek bir olgu değil ancak farkında olmadan onun yaptıkları birey üzerinde oluşturdukları ve yerine de değindik.

Şimdi sorum şu olucak bu gibi etkileri birey üzerinde oluşturucak başka olgularda yok mu?  Bunlara da yaratıcı veya benzer sıfatlar takabiliriz ancak bu sıfatları kullanmadığımızı varsayalım. Bilim diyelim, Doğa diyelim veyahut başka bir şey denildiğini varsayalım olamaz mı? Hatta tek olmadığını, tekil olmadığını, sayılamadığını, somutlaştırılamadığını varsayarak bu soruma cevabınız ne olacak?

[ceycet]

Bu konu başlığı altında ve diğer bölümlerde sık,sık tekrarladığım savımı yinelemek isterim.

"Adına ne derseniz deyin"Zaten adını koyan da insandır.Ben,genelde"O"diye seslenirim.Başkaları;Tanrı,Allah,Yüce yaradan,EUM,Ahura mazda,Odin,Laydy Gaia,Akıl,Bilim,Ra,Rab,Güneş,ateş,vs.olarak tanımlayabilirler.Buradaki ince prensip,kendinizden üstün olduğunu kabul ettiğiniz bir gücün varlığını kabul etme olgusudur.Gerisi sadece teferruattan ibarettir.

Tek ve tekil olup olmadığı konusu bamabaşka birşeydir."Tek"ten çıkan,sayılamayacak kadar çokluk diyebiliriz.Kaynak tektir,ama görünen görünmeyen herşeyde tezahür eder."O",aklın tasavvur edebildiği veya henüz edemediği herşeyi kapsar;buna sonsuzlık da dahildir.

Örneğin yerleşik kabulün aksine "O" göktedir diyemezsiniz,çünkü ozaman gök ün "O"nu kapsaması gerekir."O"herşeydir diyebiliriz;ama ikametgahı insanın aklı ve vicdanıdır demeliyiz.Deviniminin sesini ancak akılda ve vicdanda algılayabiliriz.

Sözlerimi yüce Mevlana'nın bir deyişiyle noktalamak isterim.

Adem'den kasıd alemdir,Alemden kasıd işte şu "Dem"dir.


Sevgiler

[rigormortis]

İnsan kasıd her yer ve her şey, her yer ve her şeyden kasıd "An"dır.

Bu sözden şunu da anlayabiliriz, Geçmişin azaplarından azade, geleceğin gölgesinden kurtularak An'ı yaşamak. Bir inanan şunu diyebilir, evet şüphesiz ki her şey (sayın Ceycet'in tabiriyle) "O"nun iradesiyle gerçekleşir.

Ya da inanmayan biriside Değiştiremeyeceği şeyler ve kontrol edemeyeceği şeyler için düşünmemeyi yeğleyebilir.

Tabi buda biraz dini bir tabir olsa da huzura götürecektir. Bu sayın Ceycet ile hem fikir olduğuna inandığım cennet kavramıdır. Öldükten sonra bir hayat varmı, yokmu bunu kimse ispatlayamaz, Altından şarap nehirleri akan yeşil bir vadinin varlığını kimse ispatlayamaz ancak bir cennet varsa sanırım bu sadece yaşanılan huzur olsa gerek.

Bir inanan buna teslimiyet diyebilir, inanmayan birisi bunu isimlendirme ihtiyacı duymayabilir ancak sonuç aynı.

Saygılarımla...

[ozkann]

'Yere, göğe sığmam da, mümin kulumun kalbine sığarım' denmiş..

Örneğin yerleşik kabulün aksine "O" göktedir diyemezsiniz,çünkü ozaman gök ün "O"nu kapsaması gerekir."O"herşeydir diyebiliriz;ama ikametgahı insanın aklı ve vicdanıdır demeliyiz.Deviniminin sesini ancak akılda ve vicdanda algılayabiliriz.

[Burhan]

En büyük aptallık Teism-ATeism çizgisinde durmaktır.  Ben bir insanım, bir şeyi yoktan var edemem, var olan birşeyi yok edemem. Böyle bir yeteneğe sahip değilim. Dolayısı ile Varlamak-Yoklamak benim işim değildir. Esasen Tanrının varlığı yada yokluğu benim icazetime bağlı olamaz.  Çünkü Ben tanrının varlığını ispat edemem, Tanrının yokluğunu ispat edemem..

Söyleyin bakalım zeki çocuklar;

Peki birşeyi Varlamak-Yoklamak ile ispat edemezsek, neye ispat edebiliriz.