Mutlu olmanin sirlari nelerdir?

[ozkann]

Kimler ne zaman mutlu hissediyor merakı ile başladığım kısa araştırma da karşılaştığım
bazı kaynaklardaki mutluluk anlarını ve tariflerini paylaşmak isterim.

Adolf Hitler-Kavgam (Anlaşma ve savaşma üzerine)

Hiçbir zaman memur olmama kararım kesindi.  Bu karar beni mutlu yaşatmaya yetiyordu.  (babasına rağmen!)
Mimari sahadaki çalışmam benim için bir gerçek çalışma değil,sanki mutluluktu.

...gün gazeteleri dört gözle bekliyor, resmi savaş bildirilerini dikkatli okuyordum. Bukahramanlar savaşına uzaktan da olsa şahit olduğum için çok mutluydum

O da cepheye geç ulaşmak korkusu. Bu durum,çok kere beni rahat etmekten alıkoyuyordu. Nihayet mutlu gün geldi. Görevimizi yapmak üzere Münih'i terk ettik.

Cepheye dönmekten mutluluk duyuyordum.

...ilgili antlaşma yapmış olması,üzülecek bir olaydı Avusturya ve hatta Osmanlılarla antlaşma yapmakta hiç mutluluk duyulacak bir şeyyoktu.

Nihayet Davves Plânı 'm, bize bir mutluluk ve Locamo Barış Anlaşması'nı da bir bâşarıymış gibi gös­teren ruhi durum bu şekilde meydana geldi.
----

Mevlana'ya göre 'kendisinden kurtulan , diriye ulaşan adam mutludur'
Varlığını başkaları için harcayan padişah mutludur.
Peygamber " Ne mutlu o adama ki dünyadan gitti de ondan iyi bir iş kaldı" demiştir. İhsan sahibi öldü ama ihsanı ölmedi ki...
Ne mutlu o kişiye ki ölümden önce öldü...
Elbette şeb i aruz ile mutluluğu son noktaya ulaşır. Ama yaşarken ki mutluluk ile ilgili tarifleri de düşünmeye değer.
----------

Mutluluk yorumları üzerine Tolstoy kitaplarının hepsi çok büyük bir kaynak.

Tolstoy-Muhammed kitabı

Sokrates: "Maddî hayat bir derttir ve yalandır. Bu yüzden maddî hayatın yok edilmesi bir mutluluktur ve biz bunu dilemeliyiz." der.

Schopenhauer: "Hayat, olması gereken bir şeydir ama bir derttir; hiçliğe geçiş ise hayattaki tek mutluluktur." der.

Hz. Süleyman: "Dünyadaki her şey: delilik ve bilgelik,zenginlik ve yoksulluk, sevinç ve acı; bunların hepsi boştur,hiçtir. İnsan ölüp gider ve ardında hiçbir şey kalmaz. Ve bu saçmadır." der.

Buda: "Istırabın, acının, güçten düşmenin, ihtiyarlığın ve ölümün kaçınılmazlığının bilinciyle yaşanmaz. İnsan kendini hayattan, hayatın her imkânından kurtarmak zorundadır." der.

Bunda yanılma yok; her şey boş ve ölüm yaşamdan çok daha iyi. İnsanın yaşamdan kendini mutlaka kurtarması gerek. Hiç doğmamış olana ise ne mutlu.
----

Hz Süleyman'ın bahsettiği boşluğa Adolf Hitler sonunda düşmüştür, malumunuz yıkılabilir kişisel mutluluklar peşinde koşan bu insan intihar etmiştir.

Ve sadece yaşayıp ölmenin saçmalığına dur demenin yolu acaba Mevlana'nın peygamberden alıntı yaptığı gibi
insan ölür ama ihsanı yaşarı yaşam düsturu edinmek midir?

Peki arkanda ihsan bırakma isteği Buda nın kendisini hayattan tamamen kurtarmanın mutluluk olduğu tanımıyla çelişir mi?

Adolf Hitler de kendince arkasında bir ihsan(ona göre) bırakmak istememiş midir?

Sorular çok ama kendi mutluluk arayışıma cevaplar için kitaplara bakmak doğru yol mudur ?

Düşünmeye ve içe bakmaya sevkeden bir konu.
Baktıkça da soru çıkıyor..