BİRİNCİ HAÇLI SEFERİ - 5

[ADAM]

KOMUTANLAR ARASINDAKİ REKABET

Bizans’ta buluştuklarından bu yana, Raymond de St. Gilles ile Godfrey de Bouillon arasında sürekli bir uyuşmazlık, sıkı bir çekişme vardı. Bir araya geldiklerinde, aralarında hayli sert tartışmalar geçiyordu. Bunun asıl nedeni ise, orduların organizasyonu ya da yolda olup bitenler değildi.

Her ikisinin de Kudüs ele geçirildikten sonrasına ilişkin birtakım “ruhanî” değil, “dünyevî” tasarımları vardı. Adaş olan diğer iki ordunun komutanı kutsal görevlerini bitirince ülkelerine dönecekti ama Raymond ile Godfrey burada kalmaya niyetliydi.

Hele Godfrey... Onun için “kalmaya niyetli olmak” sözü biraz hafif kaçar; amacını belirtmeye yetmez.

Godfrey de Bouillon yaşam boyu Kudüs’te yerleşmeye kararlıydı. Zaten bu yüzden, sefere çıkmadan önce ülkesinde malı ve mülkü olarak her ne varsa elinden çıkarıp nakde çevirmiş, yanında taşıyordu. Geride bırakmış olduğu ailesi nasıl olsa birkaç yıl başının çaresine bakardı. Hele işler bir yoluna girsin; sonra onları da Kudüs’e getirtirdi.

Ancak buradaki duruma bakılırsa umutlar suya düşmek üzere gibiydi... Müslümanlar umulmadık bir direniş gösteriyordu. Kudüs’ü alamazlarsa çok yazık olacaktı.

Kudüs’ün hayli kuzeyindeki ormanlık bölgeden kesilip taşınmış ağaç gövdeleri ve deniz yoluyla getirilmiş malzemeyle iki büyük saldırı kulesi yapılmasına giriştiler. Bunlardan birinin başına Raymond, diğerine Godfrey geçecek, kente birbirine karşıt iki yönden birden aynı anda saldıracaklardı.

Tam hazırlıklar sona ermek üzereyken, Başpiskopos Adhémar ölüverdi. Şimdi seferin ruhanî lideri, papanın temsilcisi yoktu. Ne olacaktı? Ne yapacaklardı?

Bu sefer, İsa adına düzenlenmiş olduğuna göre bir ruhanî liderinin bulunması zorunluydu; olmazsa olmazdı. Yerine diğer piskoposlardan biri geçse!... Hayır, o da olmazdı. Katoluk Kilisesi’nin kesin, değişmez hiyerarşik kuralları vardı. Piskoposlardan hiçbiri, mertebeleri bakımından Adhémar’ın yerini alabilecek nitelikte değildi. İyi de, bu aşamaya kadar gelindikten sonra sırf bu nedenle cayacaklar mıydı? O da olmazdı.

Dört komutan baş başa verdi. Bu sefere çıkıldığından beri belki ilk kez olarak görüş birliğine varıp, anlaştılar. Saldırıyı sürdürmeye karar verdiler.


KUDÜS'ÜN ALINIŞI

Kuleler kentin surlarına yaklaştırıldı. Askerler saldırıya hazırlandı.

Raymond’un kulesi surlara diğerinden önce ulaştırılıp yaslandı ama bu cephede Müslümanlar canhıraş bir şekilde haçlılara karşı koymaya girişti. Kuledeki Hıristiyanlar ile sur üstündeki Müslümanlar boğuşup duruyor, düşenin yerini hemen bir başkası alıyordu. Ne ileri ne geri.

Godfrey ise komutasındaki kuleyi kentin diğer yanından surlara yaklaştırdı ama yaslatmayarak biraz açıkta tuttu. Üzerine de görünüşte hiç kimseyi çıkarmadı. Mancınıkla surların arkasına doğru içten içe yanarak ortalığı dumana boğan pamuk topakları fırlatıyorlardı.

Bu esnada diğer iki komutan, ayrı ayrı kollardan surlara doğru yalancı saldırılar düzenledi. Müslümanların dikkatini kendi üstlerine çektiler.

Godfrey’in kulesinin konduğu yöndekiler de her yanı sarıp, görüş olanağını hemen hemen sıfıra indiren duman ile boğuşmak zorunda kalınca, haçlı askerleri bu fırsattan yararlanarak önceden hazırlayıp kulenin arkasına gizlemiş oldukları ahşap köprüyü surların üstüne uzandırıverdiler.

Godfrey de Bouillon, Kudüs surları üzerine çıkan ilk haçlı komutanı oldu. Böylece “Kudüs Fatihi” unvanını da kazanmış oldu.

Kentin bu yanındaki savunma çöküntüye uğrarken, öteki yanda Raymond daha hâlâ savunmayı kırabilmek için didiniyordu.

Godfrey’in askerleri hızla surdan aşağı inip kentin kapılarından ikisini art arda açtı. Zaten bunu bekleyen haçlı güruhu, aniden göçen bir barajdan boşalan sel gibi kentin içine doluştu.